Marion Verhaaf
Afscheidsfotografie, Blog, Interview, Uitvaartfotograaf

Marion Verhaaf is een collega afscheidsfotograaf.

Tien vragen aan afscheidsfotograaf Marion Verhaaf

In deze blog stel ik tien vragen aan een collega afscheidsfotograaf. Hiermee wil ik laten zien dat er meer fotografen als afscheidsfotograaf werken. En dat een afscheidsfotograaf doodnormaal is.
Dit keer Marion Verhaaf. Marion woont in Brummen en is naast fotografe ook correspondente voor de lokale krant. 

Wat zijn volgens jou de belangrijkste elementen van een goede foto?

Voor mij is het allerbelangrijkste element, dat een foto een verhaal vertelt. Wat gebeurd er op het moment dat ik de foto maak, soms is het zo dat de foto vaker bekeken zal worden en er steeds meer details gezien worden.

Marion Verhaaf

Wat vind je het mooiste aan jouw beroep? Marion Verhaaf

Het mooiste vind ik toch wel dat mijn foto’s een verlengstuk zijn van het geheugen van de familie. De details, die een ander misschien niet zo snel zal opmerken, probeer ik zo veel mogelijk voor hen vast te leggen. En zo kunnen zij op elk gewenst moment, weer zien hoe het is geweest.

Hoe zie je de toekomst van afscheidsfotografie? 

De toekomst van afscheidsfotografie zie ik rooskleurig in. Het zal net zo gewoon zijn als het bestellen van een bloemstuk of het schrijven van een toespraak. Het zal niet de vraag zijn òf je wordt benaderd om een uitvaart vast te leggen, maar eerder of je nog een plekje in je agenda hebt.

Wat is er totaal uit den boze bij afscheidsfotografie?

Voor mij zijn een aantal dingen uit den boze bij afscheidsfotografie. Als eerste noem ik dan het voor de familie langs lopen of hen in de weg lopen. Bovendien wil je als fotograaf onopvallend aanwezig zijn, je bent zoveel mogelijk op de achtergrond bezig en dat betekend dat je dus niet op krakende schoenen loopt of tikkende hakken. En dat je kleding ritselt. Die kleding behoort niet uitbundig te zijn, alleen als de familie dit aangeeft. Zo maakte ik een afscheidsreportage voor een stil geboren jongetje en werd er gevraagd wit en lichtblauw te dragen, net als de familie.

Welke zaken die mensen gewoonlijk niet opmerken ziet een afscheidsfotograaf net wel?

De details in de bloemstukken, kleine gebaren, blikken die gewisseld worden en toch ook regelmatig een glimlach op het gezicht van de familie. Bijvoorbeeld bij getoonde foto’s of als iemand iets vertelt over de dierbare waar men afscheid van neemt. Als er jonge kinderen bij aanwezig zijn, kunnen zij onverwachte dingen doen en juist dat levert soms bijzondere momenten op. De tekeningen die zij eventueel hebben gemaakt, soms zelfs de kist hebben mogen versieren. Al die kleine details, dat probeer ik te vangen in beelden voor de familie.

Wat is het meest indrukwekkende moment van je leven?

Moeder worden van onze zoon. Een onbekommerde zwangerschap tot het moment dat bleek dat ik een acute zwangerschapsvergiftiging had en ik een spoedkeizersnede moest ondergaan. Tegen mijn man was juist gezegd dat de komst van ons kindje zo lang mogelijk moest worden uitgesteld. Maar een half uurtje later bleek dit onmogelijk omdat mijn organen begonnen uit te vallen. De beslissing te opereren werd door de arts gemaakt en hij had geen moment langer moeten wachten. Nu zijn we er allebei nog en zijn verjaardag is ook een beetje die van mij. Dit was voor mij ook een grote drijfveer om te fotograferen voor Stichting Still, ik weet zo goed wat de ouders doormaken als ik hun kleine overleden kindjes kom fotograferen.

Op fotografiegebied is dat tot nu toe, dat ik een gezin een hele week heb gefotografeerd rondom het afscheid van hun zoontje. Ik ken het stel al langere tijd en ze wilden per se mij als fotograaf. Dat eerste appje ’s morgens rond half 8, zal ik dan ook nooit vergeten. Ik mocht alles fotograferen, ook de intieme momenten. Het was een hele mooie opdracht, maar ook af en toe zwaar en emotioneel. Als fotograaf kan ik mijn gevoel niet zomaar uitschakelen, ik ben immers geen robot. Het lijkt erop dat ik het even stil kan zetten en pas later toegeven aan het gevoel dat het bij me oproept. Ondanks dat, moest ik wel wat tranen weg pinken. Toen ik hen achteraf vroeg hoe zij en de familie het hadden ervaren, vertelde de moeder me dat het misschien niet aardig was om te zeggen, maar ik was hen en de rest van de familie helemaal niet opgevallen. Een prachtig compliment voor mij! Die week zal ik nooit vergeten.

Wat is de grootste fout die Marion Verhaaf ooit begaan heeft op professioneel vlak?

Op pad gaan zonder van te voren te checken of het geheugenkaartje in de camera zat. Sta ik klaar om een 60 jarig bruidspaar met de burgemeester te fotograferen voor de plaatselijke krant en toen ontdekte ik het pas! Het kaartje zat nog in mijn laptop … Gelukkig had ik mijn telefoon bij me en het daar dus mee gedaan. Nu check ik alles een paar keer om het niet weer te missen. 

Marion Verhaaf

Wat had je graag geweten toen je begon als fotograaf?

Dat ik nu niet meer ergens kan rondlopen zonder dat ik in beelden denk. Ik was altijd al een beelddenker, maar nu ik meer fotografeer helemaal. Bovendien neem ik sneller mijn camera mee. Ook als ik die niet bij me heb, zie ik allerlei plekjes waarvandaan ik zou kunnen fotograferen. Misschien is dat beroepsdeformatie, maar dat bedoel ik op een grappige manier. Het is dan ook zeker niet iets vervelends!

Wat motiveert je om foto’s te (blijven) maken?

De reacties van de families op mijn foto’s, het is zo enorm dankbaar werk om voor hen klaar te mogen staan. En om hen met foto’s een tastbare herinnering te geven. Als ik bijvoorbeeld via Stichting Still reacties binnen krijg van de ouders, dat ze een album hebben gemaakt met mijn foto’s en dat nog regelmatig pakken en het hen helpt bij het praten over hun kindje, ook met buitenstaanders. Dat zij mijn eerste reactie op hun kindje zo bijzonder vonden, het feit dat ik hen bij de naam noem en tegen ze praat, doet hen zo enorm veel. Iets wat voor mij zo logisch is, is voor hen heel bijzonder en enorm fijn. 

Laatste vraag aan Marion Verhaaf: welke vraag is nog niet gesteld maar wil je wel beantwoorden?

Door dat nu te laten weten mag je natuurlijk ook gelijk die vraag beantwoorden.
Ik mis eigenlijk deze vraag: Zou je zelf een afscheidsfotograaf inschakelen op een afscheid van een dierbare?
Jazeker, omdat ik weet hoe belangrijk het is dat iemand dit voor je vastlegt. Bij het afscheid van mijn ouders bijvoorbeeld, toen fotografeerde ik al wel maar heb er niet over nagedacht dit te fotograferen of iemand te vragen hiervoor. Sommige momenten blijven je bij, andere weet je gewoon niet meer. Dan is het fijn dit terug te kunnen zien in de foto’s. En misschien wil je ze niet meteen zien, maar weten dat ze er zijn, is al een hele geruststelling. Vooral nu niet iedereen aanwezig kan zijn bij een afscheid, vanwege alle maatregelen rondom corona. Dan is het heel fijn hen door middel van de foto’s toch deelgenoot te kunnen maken van het afscheid.


Lees meer over Marion Verhaal op haar website
Wat doet een afscheidsfotograaf?
Een trouwfotograaf is geen rouwfotograaf

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De Afscheidsfotograaf .nl is een handelsnaam van Servaas Raedts Fotografie en is ingeschreven bij de Kamer Van Koophandel onder nummer 6667607.